Gmina Zbójna

Kurpie to region położony w północno-wschodniej części Mazowsza, nazwanej (wraz z Mazurami) przez Oskara Kolberga Mazowszem Starym, któremu poświęcił jeden z tomów swego monumentalnego dzieła Lud, jego zwyczaje, sposób życia, mowa, podania (...), pieśni, muzyka i tańce (Mazowsze T. IV). We wstępie pisał: Me masz podobno w Królestwie smutniejszej okolicy nad puszczę Myszeniecką (...). Me ujrzysz tam, jak tylko wydmy piaszczyste, obszerną przestrzeń ziemi lotnym piaskiem zasy­paną i do uprawy mniej zdatną. Bagna błotniste i lasy nikczemne, bo na lichym gruncie nawet sos­nowe drzewo tępo i krzywo rośnie. Obszar ten nazywany jest Puszczą Zieloną. Jego mieszkańcy już przez Kolberga określani byli Puszczakami lub Kurpiami.

Kurpie jako region słyną z kilku specyficznych tylko dla tego regionu wytworów kulturalnych. Najsłynniejsze z nich to wyroby z bursztynu powstające tutaj od początku 17 wieku, inne to kurpiowskie wycinanki, rzeźby i palmy wielkanocne.
Wycinanki robiły tylko i wyłącznie kobiety. Przedstawiają one rozmaite figury, smoki, kwiaty i różnych dziwacznych zwierząt. Kiedyś wycinanki te służyły do ozdabiania kurpiowskich chat, teraz są one ciekawymi pamiątkami z tego regionu.
Mężyźni na kurpiach trudnili się głównie rzeźbiarstwem. Tworzyli oni przede wszystkim rzeźby religijne np. rzeźba Pana Jezusa Frasobliwego. Większe figury stawiane były na rozstajach dróg i przy drogach we wsiach. Do dzisiaj jeszcze we wsiach pozostał zwyczaj aby na nabożeństwa "majowe", "czerwcowe" lub różaniec spotykać się przy przydrożnych krzyżach i figurach.